Navigation
  • Home
  • Voorstelling
  • Diensten
  • Harnas Info
  • Blog
  • Contact
  • Agenda

De uitbuiting van "zit"

0 Reacties
6778 keer bekeken

Bijna elke hond kent het commando “zit”, omdat bijna elk baasje dit heel belangrijk vindt. Het wordt gezien als een oplossing voor opspringen, voor nerveus gedrag, uitvallen naar andere honden (zit en kijk naar mij). Maar het is ook vaak een voorwaarde om iets te krijgen: zit voor een koekje, zit voor je naar buiten mag, zit voor de leiband vast/los te klikken. Het is zeker en vast een controlemiddel, ook in simpele situaties: zit als je een andere hond ziet, zit als baasje staat te praten met iemand, zit voor de straat over te steken, zit zit zit zit zit …

De lijst van situaties waarin aan honden een zit wordt gevraagd is onuitputtelijk.

Hoeveel commando’s je geeft en wanneer is een persoonlijke keuze en elk doet waar hij zich goed bij voelt. Maar het is jammer als de communicatie tussen hond en mens grotendeels wordt beperkt tot een zit. Omdat honden communiceren met lichaamstaal is hun communicatie eigenlijk continu. Zelfs als ze niet bewegen is dit op zich een communicatie (plots stilstaan “freeze” is een kalmerend signaal). De kleinste nuances in het bewegen van hun ogen, spierspanning in hun lichaam, snelheid of traagheid van bewegen, minuscule richtingsveranderingen … ze hebben allemaal hun betekenis. Een opgelegde zit is dus een enorme beperking van de communicatievrijheid.

 

Honden die leren dat de communicatie tussen hen en mensen gebeurt door een zit, leren echter ook dat er dus niet wordt gecommuniceerd (of niet naar hen wordt geluisterd) als ze niet zitten. Dit geldt dus voor het overgrote deel van hun leven !

Dit is niet alleen jammer en eenzaam voor de hond maar het is ook heel jammer en beperkend voor de mens. Want in mijn ervaring is dit niet wat mensen willen. Bij de mensen die mij benaderen heb ik altijd al met veel vreugde kunnen opmerken dat ze juist meer communicatie wensen. Ze willen hun honden beter kunnen begrijpen en ze willen hun communicatie met de hond zo breed mogelijk uitbreiden.

 

De zit is dus een gewoontepatroon van de mens. Het komt nog uit de klassieke manier om met dieren om te gaan, die meer gebaseerd is op controle dan op het begrijpen van elkaar.

Veel mensen zijn hier echter van weg aan het evolueren maar missen nog de kennis of begeleiding om het anders te doen. Velen laten zich nog (mis-)leiden door klassieke patronen, ook al blijven ze met een gevoel zitten als: “dit moet toch anders kunnen, ik voel mij er niet prettig bij”.

 

Communiceren ≠ Commanderen.

Communiceren is een dialoog.

Commanderen is een monoloog.

 

 

Hoe kan het dan anders ?

  • Een heel belangrijk begin is observatie. Observeer je hond. Als hij aan het snuffelen is, sta stil of ga erbij zitten en kijk.
  • Gebruik op wandeling (waar mogelijk voor de veiligheid) een lange lijn. Dit geeft je hond meer bewegingsvrijheid dus meer communicatievrijheid. Je kan ook beter observeren als je hond iets verder van je loopt.
  • Praat niet te veel. Probeer zelf ook meer met lichaamstaal te communiceren dan met een overvloed aan woorden.

 

Els Vidts

Referentie: